Κρίση θεσμών


 
Ο θεσμός του Κοινοβουλίου έχει ευτελιστεί στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες. Ποτέ δεν στεκόταν σε υψηλά επίπεδα. Αυτή είναι η αλήθεια. Το 1965 ο Ναύαρχος Τούμπας, υπουργός των Αποστατών, απειλούσε με το όπλο του τον βουλευτή της ΕΔΑ Μίκη Θεοδωράκη μέσα στην αίθουσα των συνεδριάσεων. Το θέρος του 1965 στην οδό Στησιχόρου, ακριβώς πίσω από το τότε παλάτι, το Προεδρικό Μέγαρο σήμερα, βουλευτές της Ενώσεως Κέντρου παραλάμβαναν τις βαλίτσες με τα εκατομμύρια (τότε με τα λεφτά εκείνα αγόραζες ένα τετράγωνο στο Κολωνάκι) από τον εφοπλιστή Ποταμιάνο, τον Κ. Μητσοτάκη, τον Μπακατσέλο (συγγενή εξ αγχιστείας του Β. Βενιζέλου), τον Τομ Πάπας (αργότερα αυτός θα προσφέρει χρήματα της ελληνικής χούντας, τα δικά μας δηλ. χρήματα, για να εκλεγεί ο Νίξον πρόεδρος των ΗΠΑ).
  Μετά τη μεταπολίτευση του 1974 στο Κοινοβούλιο μπήκαν δίπλα στους απογόνους των βουλευτών και υπουργών και διάφοροι άλλοι, μερικοί από τους οποίους ήταν αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα. Σταδιακά αφομοιώθηκαν και αυτοί και άρχισαν να παράγουν γόνους-βουλευτές. Τη δεκαετία του 80 ήρθαν οι πακτωλοί του χρήματος από τα ευρωπαϊκά ταμεία. Νέα τραπεζώματα. Υπουργοί, βουλευτές, συνδικαλιστές, νομάρχες, δήμαρχοι, μητροπολίτες, κομματικά στελέχη χωσαν βαθιά το χέρι στα ευρωπαϊκά ταμεία. Άλλος έφτιαξε ξενοδοχεία, άλλος εταιρεία μεταφορών, άλλος τυπογραφείο, άλλος εκδοτικό οίκο, άλλος προίκισε …τον πατέρα του και τη μάνα του. Όλοι έλεγαν τότε εν χορώ: Όνειρο ζω. Μη με ξυπνάτε!
  Δυστυχώς όμως η απληστία και η ασυδοσία κάποτε τελειώνουν. Πρόβλημά τους! είπαν εν χορώ οι κομματικές ηγεσίες και νομενκλατούρες. Θα πάρουμε δανεικά -για την ακρίβεια, η Ελλάδα θα τα πάρει- για να συνεχίσουμε το φαγοπότι. Θα σκεφτεί κανείς: Καλά, η Αριστερά κοιμόταν; Γιατί δεν αντιδρούσε; Το ΚΚΕ έγινε πολυεπιχειρηματίας, έφτιαξε την ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ, ξενοδοχεία, γραφεία ταξιδίων και ανέλαβε να διοικεί (ατύπως) μεγάλους χώρους και επιχειρήσεις του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Η Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος με τα τεράστια μεροκάματα ήταν έργο και επιχείρηση του ΚΚΕ. Τίποτε στη Ζώνη δεν δινόταν ως δουλειά, αν δεν συμφωνούσε ο νυν ευρωβουλευτής, τότε συνδικαλιστής στη Ζώνη. Ο Συνασπισμός είχε επενδύσει στη διοίκηση των Πανεπιστημίων. Ολόκληρες σχολές διοικούνταν και στελεχώνονταν από ανθρώπους του ευρέος φάσματος του ΣΥΝ. Η Πάντειος ένα μετερίζι του χώρου. Δεν είναι τυχαίο πως δυο πρυτάνεις και αρκετοί καθηγητές και υπάλληλοι του ιδρύματος θήτευσαν στον Κορυδαλλό, αφού οδήγησαν Λαμποργκίνι, έφτιαξαν βίλες στην Εκάλη και πέρασαν χλιδάτη ζωή επί χρόνια.
  Τα χρόνια πέρασαν και ήρθε η στιγμή της αλήθειας. Όχι για αυτούς αλλά για εμάς. Αυτοί έχουν αποταμιεύσει για εγγόνια και τρισέγγοναΚαλούνται λοιπόν να αποφασίσουν για τον πενόμενο συνταξιούχο. Καλούνται να αποφασίσουν αν θα ενταφιάσουν το αύριο της ελληνικής νεολαίας. Καλούνται έστω για μια στιγμή να δικαιολογήσουν την εμπιστοσύνη των ελάχιστων αφελών που κάποτε τους εμπιστεύτηκαν τις ελπίδες τους.
Και τώρα τι κάνουμε;
-Πείτε ΟΧΙ στης πατρίδας την ταπείνωση και έπειτα πηγαίνετε στη μοναδική έντιμη επιλογή, για να σας θυμόμαστε με θετικό τρόπο:
Αυτοκτονήστε από αηδία για τη ζωή σας και τις επιλογές σας!
Οι καιροί ου μενετοί.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ρατσισμός: Αίτια-συνέπειες

ΔΙΑΔΊΚΤΥΟ (ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ - ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ) -ΚΕΙΜΕΝΑ