Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Η μετέωρη γνώση

 
  Συλλογίζομαι πολλές φορές αυτό που λέμε συχνά στα παιδιά: «ο άνθρωπος σήμερα πρέπει να ξέρει πολλά πράγματα, για να μπορέσει να προκόψει• η ζωή είναι σκληρή και γίνεται κάθε μέρα σκληρότερη».
(…) Σε λαούς μάλιστα, καθώς ο δικός μας, που μιλούν γλώσσες περιορισμένης ακτινοβολίας, η ανάγκη της γλωσσομάθειας δημιουργεί πρόσθετες μέριμνες κι επιβάλλει πρόσθετους κόπους. Ο Άγγλος, ο Γάλλος, ο Γερμανός μπορεί και με τη γλώσσα του μόνη να σταδιοδρομήσει λαμπρά. Εμείς είμαστε υποχρεωμένοι, είτε το επιθυμούμε είτε όχι, ν’ αφιερώσουμε πολύτιμο χρόνο κι επίσης πολύτιμη πνευματική δραστηριότητα, για να μάθουμε τη γλώσσα των άλλων. Και η μια δεν αρκεί. Χρειάζονται δυο γλώσσες. Και τρεις. Η Ελλάδα είναι γεμάτη ινστιτούτα ξένων γλωσσών. Και σε πολλές σχολές της μέσης παιδείας η εκμάθηση των ξένων γλωσσών έχει το προβάδισμα. Και τα ελληνικά, αυτός ο ανεκτίμητος θησαυρός, αποσκυβαλισμένα* ήδη και από αιτίες άλλες, παραμερίζονται, παραμελούνται, καταφρονούνται. «Εγώ», μου έλεγε κάποιος, και άνθρωπος όχι ασύνετος, «έμαθα γερά ελληνικά στον καιρό μου. Τι το όφελος; Τα παιδιά μου δεν επιθυμώ να τα ιδώ να πηγαίνουν στον πόλεμο ξαρμάτωτα. Και μια ξένη γλώσσα είναι σπαθί. Αν μάθεις να τη χρησιμοποιείς καλά, αισθάνεσαι την αξιοπρέπειά σου να μεγαλώνει. Με καλά αγγλικά είσαι κάποιος. Με καλά ελληνικά δεν είσαι τίποτε. Άλλωστε, και να θέλεις, πού θα τα μάθεις σήμερα τα καλά ελληνικά; Καλός και άγιος είναι ο εκπαιδευτικός ρομαντισμός. Αλλ’ εγώ προτιμώ να βρίσκομαι μέσα στην πραγματικότητα». Θα ήμουν ο τελευταίος που θα έφερνε αντίρρηση σε τούτα τα λόγια. Να υπάρξεις χωρίς ξένη γλώσσα; Δυσκολότατο, αν επιθυμείς να μη βρεθείς έξω από τον καιρό σου και να συμβάλεις και συ στην προκοπή του τόπου σου και στην ατομική προκοπή σου. (…)
Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος,
«Ο σύγχρονος άνθρωπος», σελ. 231-232



 αποσκυβαλισμένα: αυτός που θεωρείται άχρηστος και πετιέται

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου