Το προφίλ της ελληνικής οικογένειας

 
   H Ελλάδα, αν και αργά, βαδίζει στα βήματα της Ευρώπης εμφανίζοντας, κάθε χρόνο, περισσότερα διαζύγια και μονογονεϊκές οικογένειες, περισσότερα ζευγάρια που συμβιούν ελεύθερα, περισσότερες οικογένειες που έχουν προέλθει από προηγούμενες διαλύσεις και επανενώσεις νοικοκυριών.
Με άλλα λόγια, η αποθεσμοποίηση της οικογένειας έχει αρχίσει για τα καλά και στη χώρα μας, χωρίς όμως η πίστη στην οικογένεια να μειωθεί, χωρίς να χαλαρώσει η στενή επαφή που υπάρχει μεταξύ των διαφορετικών γενεών μέσα στην οικογένεια, που λύνει μόνη της τα όποια προβλήματά της.
  Στην Ελλάδα -όπως και στην Ιταλία και στην Ισπανία- οι γονείς δεν αποχωρίζονται τα παιδιά τους πριν τους εξασφαλίσουν εργασία και στέγη. Είναι γνωστός ο ρόλος της οικογένειας ως δίκτυο υποστήριξης των μελών της και είναι επίσης γνωστό πόσο τη βαραίνει η απουσία ευνοϊκών προς αυτήν κρατικών πολιτικών. Είναι φυσικό, λοιπόν, οι αποφάσεις που αφορούν τη δημιουργία οικογένειας, τη στέγαση, την απασχόληση, να παίρνονται περισσότερο σε σχέση με τη στήριξη που μπορεί να εξασφαλίσει το οικογενειακό δίκτυο παρά σε σχέση με τα μέτρα οικογενειακής πολιτικής της πολιτείας.
  Για παράδειγμα, η έλλειψη είτε η ανεπαρκής ποιότητα βρεφονηπιακών σταθμών -ιδιαιτέρως στις αγροτικές περιοχές - ωθεί τα νεαρά ζευγάρια να μείνουν κοντά ή να συγκατοικήσουν με την ευρύτερη οικογένεια. Υπάρχουν, βέβαια, οι ευέλικτες μορφές εργασίας με τις οποίες μπορεί να εξασφαλισθούν οι βασικές φιλικές προς την οικογένεια ρυθμίσεις. Δεν εφαρμόζονται όμως έτσι ώστε να εξυπηρετούν τις οικογενειακές ανάγκες των εργαζομένων. Έχουν χαρακτηρισθεί, ακόμη, ως πηγή οικονομικής -άρα και οικογενειακής- αστάθειας. Η τηλεργασία, η μερική απασχόληση, η άνευ αποδοχών άδεια για οικογενειακούς λόγους, η γονική άδεια, οι ελαστικές ώρες εργασίας δεν εφαρμόζονται κατάλληλα, ώστε οι εργαζόμενοι να μην παρεμποδίζονται να κάνουν χρήση τους. Διευκρινίζεται, πάντως, ότι ο δημόσιος τομέας είναι περισσότερο υποστηρικτικός για τους εργαζόμενους από τον ιδιωτικό.
  Σε αρκετά από τα κράτη-μέλη, η σχετική εθνική νομοθεσία δεν εφαρμόζεται από τις επιχειρήσεις που δεν έχουν αναπτύξει ακόμη υψηλά επίπεδα ευαισθησίας και υπευθυνότητας για την ιδιωτική ζωή των εργαζομένων. Ενώ, λοιπόν, είναι φανερό ότι η οικογένεια απουσιάζει από την όποια πολιτική για την απασχόληση -ούτε και ο εργαζόμενος αναγνωρίζεται ως μέλος οικογένειας- αντιθέτως, συμβαίνει η οικογένεια να αναγνωρίζεται ως ένα πολύ καλό πεδίο εφαρμογής των πολιτικών για την αγορά εργασίας.
  Ένα τέτοιο ασαφές και ανισόρροπο puzzle παρουσιάζει και η χώρα μας, όσον αφορά τη σχέση της οικογένειας με την Πολιτεία. Οι περισσότεροι υπεύθυνοι και επίσημοι φορείς -πολιτικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί- φαίνεται να συμφωνούν σε κάτι: η όποια οικογενειακή πολιτική υπάρχει στην Ελλάδα είναι αποσπασματική, άρα και ελλιπής. Ή, καλύτερα, όπως το διατύπωσε εκπρόσωπος γνωστού κοινωνικού φορέα, «υπάρχει, πράγματι, ένα μίνιμουμ οικογενειακής πολιτικής, μόνο που η κρατική πολιτική έχει υπερεπενδύσει στις λεγόμενες δυνατότητες και στις δυνάμεις της ελληνικής οικογένειας».
Η δομή
  Το σημερινό προφίλ της ελληνικής οικογένειας σκιαγράφησε σχολαστικά, μεγάλη ευρωπαϊκή έρευνα, στην οποία συμμετείχε και η χώρα μας. Πρόκειται για το τριετές ευρωπαϊκό ερευνητικό πρόγραμμα IPROSEC (2000-2003) που χρηματοδότησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να καταγράψει τις κοινωνικοοικονομικές αλλαγές στην ευρωπαϊκή οικογένεια όπως και τις εθνικές πολιτικές με τις οποίες ανταποκρίνονται οι κυβερνήσεις στις ανάγκες της. Η έρευνα εστιάσθηκε ιδιαιτέρως στις αλλαγές που έχουν επέλθει στη δομή της οικογένειας και στις σχέσεις των μελών της, όπως και στην αλληλεπίδρασή τους με τις προαναφερθείσες πολιτικές. Την έρευνα πραγματοποίησε δίκτυο κοινωνικών επιστημόνων σε οκτώ κράτη-μέλη (Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Ιταλία, Ισπανία, Σουηδία) και ερωτηθέντες ήταν εκπρόσωποι πολιτικών και οικονομικών φορέων σε κάθε χώρα. [..]
 
Της Χριστίνας Δαμουλϊάνου
ΠΗΓΗ: http://www.kathimerini.gr/149513/article/epikairothta/ellada/to-profil-ths-ellhnikhs-oikogeneias
 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ρατσισμός: Αίτια-συνέπειες

ΔΙΑΔΊΚΤΥΟ (ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ - ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ) -ΚΕΙΜΕΝΑ