Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Ρατσισμός...μικροπρέπεια και ηλιθιότητα




Στη γειτονιά μου στην Αθήνα, υπάρχει ένα ήσυχο Jazz bar. Λειτουργεί εδώ και περισσότερα απο 25 χρόνια. Οι ιδιοκτήτες του είναι ένα ζευγάρι Ολλανδοί,
ομοφυλόφιλοι, και δουλεύουν το μαγαζί μόνοι τους. Έχουν παντρευτεί στο εξωτερικό, και ζουν όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα. Θα πρέπει να είναι 50, 60 χρονών. Πολλά χρόνια παντρεμένοι, από τότε που άνοιξαν το μπαράκι. Το μαγαζί τους έχει κόσμο κάθε βράδυ, και τα σαββατοκύριακα είναι γεμάτο. Δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο, ένα απλό μπαράκι με μερικά τραπεζάκια, γαλλική retro διακόσμηση, χαμηλά φώτα και χαμηλή jazz μουσική. Ο κόσμος είναι από φοιτητές, και παρέες νέων, παρέες μεγάλων, θαμώνες που έρχονται χρόνια στο μαγαζί, ζευγάρια που έρχονται να πιούν το ποτό τους. Όλοι γνωρίζουν τους ιδιοκτήτες, και τους λατρεύουν. Και πως να μην τους λατρεύουν άλλωστε, είναι ίσως οι πιο χαμογελαστοί άνθρωποι που έχω δει ποτέ μου. Πάντα ευγενικοί και εξυπηρετικοί, πάντα θα ρωτήσουν περνώντας από τα τραπέζια αν είναι όλα εντάξει, μήπως χρειάζεστε κάτι. Πάντα θα τρέξουν να αντικαταστήσουν ένα μπολάκι με ξηρούς καρπούς που τσάκισε αμέσως μια παρέα, με ένα γεμάτο, ακόμα μεγαλύτερο, και θα κεράσουν άλλο ένα ποτό αν αδειάσει νωρίς το ποτήρι σου. Οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι και φαίνονται. Έχουν πολλούς φίλους, και παρέα κάθε βράδυ. Δείχνουν καλοσύνη σε όλους, και όλοι τους το ανταποδίδουν. Δεν ξέρω πως θα μπορούσε κάποιος να τους χαρακτηρίσει γκέι, ή ανώμαλους, ή οτιδήποτε. Αυτό που τους χαρακτηρίζει είναι αυτή ακριβώς η συμπεριφορά τους, και ο χαρακτήρας τους. Θα μπορούσες να τους χαρακτηρίσεις μόνο καλούς, ευγενικούς και φιλικούς ανθρώπους.

Αυτά όλα, με αφορμή τις πάρα πολλές απόψεις που διάβασα σε κάποιο forum σχετικά με τους ομοφυλόφιλους, και με έκαναν να απογοητευτώ. Τόση επιθετικότητα, τόσο μίσος και ρατσισμός, δείχνουν μόνο ανασφαλείς, κομπλεξικούς, και ηλίθιους ανθρώπους. Πόση βλακεία πρέπει να κουβαλάει κάποιος για να θεωρεί ότι αυτό που χαρακτηρίζει κάποιον σαν άνθρωπο, είναι το αν κοιμάται με γυναίκα ή άντρα? Πόσο ηλίθιο είναι το να πιστεύει κάποιος ότι επειδή ο ίδιος το θεωρεί ανωμαλία, διαταραχή, ή αφύσικο, έχει το δικαίωμα να προσβάλλει και να βρίζει όσους δεν ακολουθούν τον δικό του τρόπο ζωής, και μάλιστα από τη στιγμή που το τι κάνει ο άλλος στο κρεβάτι του δεν επηρεάζει με κανέναν τρόπο τον ίδιο.

Αυτό που είμαστε πραγματικά, αυτό που μας χαρακτηρίζει σαν ανθρώπους, δεν είναι οι σεξουαλικές μας προτιμήσεις. Είναι η συμπεριφορά μας, και ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους γύρω μας. Είναι ο σεβασμός στην ελευθερία του καθενός από τη στιγμή που δεν καταπατά τη δικιά μας ελευθερία, ακόμα και όταν δεν συμφωνούν οι αντιλήψεις μας. Ο ρατσισμός, και ειδικά ο ρατσισμός προς τους ομοφυλόφιλους, πάει πάντα πακέτο με την μικροπρέπεια, και φυσικά την ηλιθιότητα.
Δημοσιευμένο από Nikos στην κατηγορία Blog, Blog: Απόψεις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου