Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2013

Ανατολικό Βερολίνο 1966: Δύο παιδιά 10 και 13 χρονών εκτελούνται γιατί ήθελαν να περάσουν το «Τείχος του Αίσχους»

Τον Αύγουστο του 1961 ξεκίνησε να χτίζεται στο Βερολίνο το γνωστό «Τείχος του Αίσχους» ή «αντιφασιστικό προστατευτικό τείχος», όπως το ονόμασαν οι Ανατολικογερμανοί. Για το κτίσιμό του εργάστηκαν 50.000 Ανατολικογερμανοί υπό την επίβλεψη τριών σοβιετικών μεραρχιών.
Το Τείχος - μήκους 130 χλμ - που έπεσε τελικά, στις 9 Νοεμβρίου 1989, χώριζε το Δυτικό Βερολίνο από το Ανατολικό και τη γύρω περιοχή της Ανατολικής Γερμανίας. Κατά την προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τον «κομμουνιστικό παράδεισο» και να περάσουν στο Δυτικό Βερολίνο μέσα από τις καλά φρουρούμενες συνοριακές εγκαταστάσεις του Τείχους, θανατώθηκαν σύμφωνα με επίσημα στοιχεία 136 άνθρωποι, μεταξύ αυτών και 2 Έλληνες, αν και άλλες πηγές ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών σε πολλούς περισσότερους.

Στις 14 Μαρτίου 1966, Ανατολικογερμανοί συνοριοφύλακες πυροβόλησαν δύο παιδιά, ηλικίας 10 και 13 ετών, τα οποία είχαν καταφέρει να εισέλθουν στην παραμεθόρια περιοχή Treptow του Ανατολικού Βερολίνου, απαρατήρητα μέσα από το σκοτάδι. Τριάντα χρόνια αργότερα ο φύλακας ο οποίος τα πυροβόλησε έδωσε την εξήγηση ότι είχε δει μια σκιά από το παρατηρητήριο του και άνοιξε πυρ επειδή πίστευε ότι αυτό ήταν το καθήκον του.


Ο Jörg Hartmann, το 10χρονο παιδί, πέθανε αμέσως. Ο 13χρονος φίλος του, Lothar Schleusener, (φωτο) μεταφέρθηκε στο Λαϊκό Νοσοκομείο της Αστυνομίας στην περιοχή Mitte του Βερολίνου και πέθανε από τα τραύματά του το ίδιο βράδυ. Και τα δύο αγόρια είχαν γεννηθεί στο Ανατολικό Βερολίνο και είχαν μεγαλώσει στην περιοχή Friedrichshain. Οι αρχές της Ανατολικής Γερμανίας απέκρυψαν το τι πραγματικά συνέβη εκείνη τη νύχτα, επειδή οι ​​πολιτικοί και οι στρατιωτικοί ηγέτες δεν ήθελαν να παραδεχτούν ότι τα παιδιά είχαν πυροβοληθεί στο Τείχος. Έπεισαν τους συγγενείς των παιδιών να πιστέψουν ότι ο Jörg Hartmann και ο Lothar Schleusener πέθαναν σε ένα «ατύχημα». Τα περισσότερα στοιχεία καταστράφηκαν. Μόνο ελάχιστα έγγραφα υπάρχουν σήμερα που καταγράφουν το βίαιο έγκλημα. Το προσωπικό της Κεντρικής Υπηρεσίας Διερεύνησης για τα Εγκλήματα της Κυβέρνησης και του Κόμματος ήταν ωστόσο σε θέση να φέρει τα γεγονότα στο φως τη δεκαετία του 1990, επειδή οι ​​πυροβολισμοί που έριξαν νεκρά τα νεαρά αγόρια είχαν επίσης ακουστεί στη γειτονική συνοικία Neukölln του Δυτικού Βερολίνου.
Σύμφωνα με δυτικά αρχεία έρευνας, μια "αξιόπιστη πηγή" στο Λαϊκό Νοσοκομείο της Αστυνομίας του Ανατολικού Βερολίνου είχε ενημερώσει τότε, τη Δύση ότι οι σφαίρες είχαν χτυπήσει δύο παιδιά. Τον Μάρτιο του 1966, η είδηση ​​δόθηκε στη δημοσιότητα στο ραδιόφωνο και στο τύπο ότι παιδιά που προσπαθούσαν να φθάσουν στο Δυτικό Βερολίνο κοντά στο Plänterwald S - Bahn είχαν γίνει αντιληπτά και είχαν αμέσως πυροβοληθεί με πιστόλια. Ακόμη και το όνομα ενός από τα θύματα έφτασε στη Δύση μέσα από άγνωστα κανάλια και τέθηκε στο αρχείο: Jörg Hartmann.

Ο Jörg Hartmann μαζί με τα δύο μικρότερα αδέλφια του, ζούσε με τη γιαγιά του στο Schreinerstraße στο Berlin- Friedrichshain. Έφυγε από το μικρό διαμέρισμα στις 14 Μαρτίου 1966 για να αγοράσει φρέσκα ψωμάκια και εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος. Η Ursula Mors, η δασκάλα του Jörg Hartmann στο δημοτικό σχολείο, θυμήθηκε ότι όταν ο ραδιοφωνικός σταθμός RIAS ανέφερε ότι δύο παιδιά είχαν πυροβοληθεί στο Τείχος, αμέσως ανησύχησε και άρχισε να αναζητά τα παιδιά της τάξης της. Ένας από τους συμμαθητές του Jörg δήλωσε ότι ο Jörg ήθελε να δει τον πατέρα του στο Δυτικό Βερολίνο. Για να μάθει περισσότερα η Mors, πήγε στη γιαγιά του αγοριού και έμαθε ότι ο Jörg δεν είχε συναντήσει ποτέ τον πατέρα του, αλλά είχε έμμεσα ρωτήσει και μάθει για την διεύθυνσή του στη δυτική πλευρά της πόλης λίγο πριν εξαφανιστεί.
Η μητέρα του Jörg Hartmann ήταν ψυχικά άρρωστη και ανίκανη να φροντίσει τα παιδιά της και τον εαυτό της έτσι ώστε τα αδέλφια μεγάλωσαν με τη γιαγιά τους.  Όταν ο Jörg δεν επέστρεψε στο σπίτι, η γιαγιά του άρχισε να ανησυχεί. Απευθύνθηκε στην αστυνομία της Ανατολικής Γερμανίας το ίδιο βράδυ και είπε ότι ο εγγονός της έλειπε, αλλά δεν της δόθηκε καμία πληροφορία για το τι είχε συμβεί. Όταν η γιαγιά άκουσε ότι δύο παιδιά είχαν πυροβοληθεί και σκοτωθεί στο Τείχος φοβήθηκε πολύ, αλλά δεν ήξερε ότι ο Jörg είχε συναντηθεί με τον Lothar Schleusener εκείνη την ημέρα. Τα δύο αγόρια γνωρίζονταν από τότε που ήταν μικρά παιδιά, επειδή παλιά ζούσαν στην ίδια γειτονιά.


Ήταν περίπου 19:15 όταν τα δύο αγόρια έγιναν αντιληπτά από τους στρατιώτες στα σύνορα εκείνο το βράδυ κοντά στον κήπο "Sorgenfrei". Αυτό αναφέρεται σε έκθεση που ο διοικητής της πόλης του Ανατολικού Βερολίνου έδωσε στον Έριχ Χόνεκερ, ο οποίος, ως επικεφαλής της Διεύθυνσης Ασφάλειας του Κομμουνιστικού Κόμματος και γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Άμυνας της Ανατολικής Γερμανίας, ήταν υπεύθυνος για τα «κρατικά σύνορα». Η έκθεση αναφέρει ότι οι συνοριοφύλακες «αναγνώρισαν σαν σιλουέτες δύο ανθρώπους που είχαν περάσει το εσωτερικό φραγμό». Όταν δεν ανταποκρίθηκαν στις προειδοποιητικές βολές, οι φρουροί άνοιξαν πυρ.


Η γιαγιά έμαθε την είδηση ​​του θανάτου του Jörg Hartmann δύο εβδομάδες αργότερα . Ο Γενικός Εισαγγελέας του Ανατολικού Βερολίνου της είπε ότι ο εγγονός της είχε πνιγεί και ότι το σώμα του είχε σημάδια από εκδορές έλικα βάρκας που προέρχονταν από μια λίμνη στο Köpenick στις 17 Μαρτίου. Η γιαγιά, όμως, παρέμεινε δύσπιστη για το υπόλοιπο της ζωής της .
Ούτε η Ursula Mors δεν πίστευε  την επίσημη εκδοχή του θανάτου του παιδιού. Όταν η δασκάλα προσπάθησε να μάθει περισσότερα, ο διευθυντής του σχολείου την τράβηξε στην άκρη και της είπε να σταματήσει να κάνει τέτοιες ερωτήσεις. Αυτό το δραματικό γεγονός ήταν το κίνητρο για να επισπεύσει τη δική της διαφυγή προς τη Δύση κάτι που κατάφερε να πραγματοποιήσει το ίδιο έτος.
Το πτώμα του Jörg Hartmann αποτεφρώθηκε και ενταφιάστηκε ανώνυμα στο νεκροταφείο Baumschulenweg στο Βερολίνο-Treptow πριν οι συγγενείς ακόμη μάθουν για το θάνατό του. Αργότερα, η γιαγιά ήταν σε θέση να πάρει την λάρνακα και να την ξαναθάψει και ο νέος τάφος να έχει ταφόπλακα.
Η Ursula Mors θυμάται τον Jörg Hartmann ως ένα ήσυχο, ντροπαλό παιδί, μικροκαμωμένο και λεπτό με ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια. Δυσκολέυτηκε στην αρχή με τις απαιτήσεις του σχολείου, και ως εκ τούτου ήταν πολύ ευχαριστημένη όταν προόδευσε. Για να διατηρήσει τη μνήμη του μαθητή της έκανε προσπάθειες για να υπάρχει ένα μνημείο στο Βερολίνο προς τιμήν του. Τοποθετήθηκε το 1999 στην Kiefholzstrasse .


Τον Νοέμβριο του 1997 το δικαστήριο του Βερολίνου κήρυξε την πρώην στρατιώτη των συνόρων ένοχο ανθρωποκτονίας από αμέλεια για το θάνατο του Jörg Hartmann και ο Lothar Schleusener και τον καταδίκασε σε είκοσι μήνες με αναστολή. Ο κατηγορούμενος ομολόγησε ότι ο ίδιος και ένας άλλος συνοριοφύλακας, ο οποίος είχε πεθάνει, είχαν πυροβολήσει τα παιδιά στις 14 Μαρτίου 1966.   
ΠΗΓΗ:http://www.berliner-mauer-gedenkstaette.de/en/1966-314,392,2.html  
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου