Ένα διαφορετικό λύκειο χωρίς άγχη με στόχο τη γνώση, του Ιορδάνη Σαββουλίδη


Μπορεί σε κάποιους, τα παρακάτω να φανούν πολύ καινοτόμα για να γίνουν πράξη. Ας απελευθερώσουν όμως το μυαλό τους από την υπάρχουσα βαλτωμένη κατάσταση και ας τα προσλάβουν με καθαρή σκέψη.

ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Είναι γνωστό σε όλους, ότι οι μαθητές Λυκείου έχουν μετατραπεί σε βαθμοθήρες με... αιτία. Αυτό, έχει οδηγήσει σε απίστευτα έξοδα την ελληνική οικογένεια εδώ και δεκαετίες, χωρίς όμως εγγυημένο το τελικό αποτέλεσμα. Ένας άριστος μαθητής του 19 ενδέχεται να μείνει έξω από τη σχολή που θέλει, λόγω κάποιου που έχει 19.1 (που ίσως να μην του αρέσει πραγματικά η σχολή) το οποίο και θεωρώ τη μεγαλύτερη ντροπή του συστήματος.
Είναι επίσης γνωστή η προτροπή των γονέων (αλλά και των ίδιων των μαθητών) προς τους καθηγητές, για μεγαλύτερη βαθμολογία στους μαθητές, έστω και αν δεν την αξίζουν, με φρασεολογία όπως:  «έλα μωρέ τζάμπα είναι», ή «από την τσέπη σου θα τον βάλεις;» ή «αφού θα γράψει πανελλήνιες εκεί θα φανεί η αξία του» κ.ά. Οι σχολικές κοινωνίες είναι μικρές, ακόμη και σε μεγάλες πόλεις. Τα 20ρια έφτασαν να δίδονται, σε πολλές περιπτώσεις, αφειδώς και εκ του ασφαλούς. Έτσι όμως, έχασαν και το νόημα και την αξία τους. Ο πληθωρισμός των βαθμών, όπως και οποιοσδήποτε πληθωρισμός, γνωρίζουμε καλά τι προκαλεί. Αν μη τι άλλο, ακυρώνει την ουσία της ευγενούς άμιλλας. Χρόνια πριν, ένας άριστος μαθητής, είχε άλλη αξία ανάμεσα στο σύνολο του Σχολείου. Και ο καλός είχε ένα κίνητρο να γίνει καλύτερος. Σήμερα πλέον, δεν ξέρω αν κάποιος γονέας, βλέποντας την υψηλή βαθμολογία του παιδιού του, θα ένιωθε τόσο υπερήφανος. Μάλλον υποψιασμένος πρέπει να νιώθει.
Όλα αυτά τα φαινόμενα, έχουν προκληθεί ως συνέπεια της σύνδεσης του βαθμού Λυκείου, με την πρόσβαση σε ΑΕΙ/ΤΕΙ. Ένας μαθητής σε σχολείο όπου οι βαθμοί δίνονται απλόχερα, σε σχέση με άλλον μαθητή ίδιας αξίας, αλλά σε σχολείο που δίνει τους πραγματικούς βαθμούς, έχει προβάδισμα. Η κατάληξη; Να έχουμε και εδώ, στο χώρο της εκπαίδευσης, ένα φαινομενικά αθώο αλισβερίσι. Από τη μία γονείς και μαθητές, να ζητούν δικαιολογημένα τον υψηλό βαθμό, επιζητώντας απλώς κοινή αφετηρία με άλλους μαθητές, αδιαφορώντας όμως για το πραγματικό του νόημα και από την άλλη οι καθηγητές, συνήθως να τον δίνουν.
ΠΡΟΤΑΣΗ
Αφήστε τα παιδιά ελεύθερα να κυνηγήσουν τη γνώση και όχι τους βαθμούς. Επιμένω στην πλήρη απεμπλοκή της τελικής βαθμολογίας από το οτιδήποτε εκτός Λυκείου. Ο βαθμός του Λυκείου, να ΜΗΝ ΜΕΤΡΑ για τίποτε άλλο και πουθενά, πέραν του ποιος/α θα είναι σημαιοφόρος σε κάθε παρέλαση (ως τιμή από το σχολείο προς τον μαθητή, για την προσπάθειά του)
Το Λύκειο πρέπει να παραδίδει μαθήματα, με τον ίδιο τρόπο που θα τα παρακολουθούσε κάποιος σε ένα σεμινάριο. Προσέρχεται, παρακολουθεί, αξιολογείται εντός, και φεύγει. Δεν έμεινε ποτέ κανείς σε ένα σεμινάριο, μέχρι να ικανοποιήσει η απόδοσή του τον διοργανωτή. Του δίδεται ένα Πτυχίο/Απολυτήριο/Βεβαίωση παρακολούθησης (με ακριβώς τον βαθμό που του αντιστοιχεί – αν υπάρχει) και αποχωρεί. Αν στην πορεία διαπιστώσει ότι, από τα σεμινάρια που παρακολούθησε, δεν πήρε όσες γνώσεις του χρειάζονται εκεί έξω, μπορεί αν θέλει να επιστρέψει και να τα ξαναπαρακολουθήσει.
Ένας μαθητής λοιπόν, να μπορεί να απολύεται από το Λύκειο (είτε Γενικό είτε ΕΠΑΛ) άσχετα από την επίδοσή του. Ο ρόλος του σχολείου, δεν είναι να εγκλωβίζει έναν μαθητή μέχρι να πιάσει ένα στόχο που δεν μπορεί. Συνεπώς, επιτρεπτή βαθμολογία εξόδου από το Λύκειο, να είναι ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ βαθμός από 0 – 20. Μόνο έτσι μπορεί ο καθηγητής, ελεύθερος συνείδησης και πιέσεων, να αποδώσει στον κάθε μαθητή τον πραγματικό του βαθμό. Ο βαθμός, σταματά να γίνεται το άγιο δισκοπότηρο για τον μαθητή και μέσο τιμωρίας από το Σχολείο. Αυτό που θα δείχνει, είναι το πραγματικό επίπεδο γνώσεων του παιδιού και στο ίδιο και στον γονέα που ενδιαφέρεται γι' αυτό. Επίσης, θα διαφοροποιεί έναν μέτριο μαθητή του πραγματικού όμως 10, από αυτόν μακράν κάτω του 10, που όμως τώρα απολύονται ως ισάξιοι.
Θα ρωτήσει κάποιος: «Αν όλοι απολύονται έτσι κι αλλιώς, δεν θα αδιαφορούν για τα μαθήματά τους; Και τι θ’ απογίνουν οι βαθμοί;». Απαντώντας λέω "βραχυπρόθεσμα μπορεί". Αν η κοινωνία εκτός σχολείου (διάφοροι εργοδότες ή άλλες υπηρεσίες που ζητούν υπαλλήλους κλπ) θέλει να αξιοποιήσει τους καταλληλότερους απόφοιτους Λυκείου, μπορεί να κάνει μόνη της χρήση των βαθμών τους, αν το χρειάζεται. 
Ένα Απολυτήριο/Πτυχίο μαθητή το οποίο κρατά στα χέρια του ένας έργοδότης, θα του δηλώνει ότι "Αυτό που βλέπει είναι αυτό που παίρνει" (What You See Is What You Get όπως λέγεται και στον επιχειρηματικό κόσμο). Μεσοπρόθεσμα, οι μαθητές θα διαπιστώσουν και από τον περίγυρό τους, ότι είναι βασικό να έχεις τις γνώσεις (άρα και το βαθμό που θα τις αντικατοπτρίζει), γιατί αυτό "μετρά εκεί έξω". Αυτό θα ωθήσει τα παιδιά, να γίνουν πιο υπεύθυνα άτομα κατά τη διάρκεια των σχολικών τους χρόνων, εστιάζοντας ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ σε ΌΛΑ τα μαθήματα, όχι απλώς για το «βαθμό», αλλά για τον εαυτό τους και μόνο, γνωρίζοντας ότι πρέπει να βγουν όσο το δυνατόν πιο πλήρεις από το Λύκειο, σε μια κοινωνία που τους χρειάζεται.
Σας παρέθεσα απλά πράγματα, που εντελώς ανέξοδα, ελαχιστοποιούν την παραπαιδεία και βελτιώνουν το κλίμα και τη φιλοσοφία του Λυκείου.

=====================================================
Υ.Γ.
Σε ό,τι αφορά την πρόσβαση σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, πρέπει να βρεθεί ένας άλλος τρόπος. Προπαρασκευαστικό έτος στα ίδια τα ιδρύματα, Πανελλήνιες με δυνατότητα επανάληψης σε κάποια μαθήματα όπως παλιά, Πανελλήνιες ανά ίδρυμα κλπ. Εν πάσει περιπτώσει, οτιδήποτε δεν κάνει χρήση της βαθμολογίας του Λυκείου. Ας το βρουν οι ειδήμονες. Το Λύκειο πρέπει να δίνει ολοκληρωμένες γνώσεις και να έχει αυτόνομο ρόλο.
Ο νέος Νόμος που ψηφίστηκε καλοκαίρι, από το θερινό τμήμα της Βουλής (άρα με ελάχιστο πλήθος βουλευτών), με ελάχιστο χρονικό περιθώριο διαβούλευσης (12/8 έως 20/8) αλλά και αξιολόγησης των προτάσεων για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, όπως και ο προηγούμενος της κας Διαμαντοπούλου, συνεχίζει να χρησιμοποιεί τη βαθμολογία των μαθητών για την είσοδό τους στην Γ/θμια εκπαίδευση, άρα συντηρεί και ενισχύει την παραπαιδεία. Ως εκ τούτου και μόνο, κινείται σε λάθος δρόμο.


Σας ευχαριστώ,
Ιορδάνης Σαββουλίδης
Καθηγητής Πληροφορικής

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ρατσισμός: Αίτια-συνέπειες

ΔΙΑΔΊΚΤΥΟ (ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ - ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ) -ΚΕΙΜΕΝΑ