α) Μόδα στους Νέους: Απλή επιλογή ή Στάση Ζωής - β) Ο ρόλος της μόδας στην ψυχολογική διαμόρφωση του ατόμου (individual)


 
α) Μόδα στους Νέους: Απλή επιλογή ή Στάση Ζωής
  Η μόδα απασχολεί μεγάλες ομάδες ατόμων. Πλούσιους – φτωχούς, άντρες – γυναίκες, νεωτεριστές – συντηρητικούς  φυσικά και τους εφήβους. Οι έφηβοι έχουν ένα δικό τους τρόπο να αντιλαμβάνονται την έννοια της μόδας: για να είσαι μέσα στη μόδα φορά ότι φοράει και η μάζα.
Έτσι πιστεύουν οι νέοι (όχι φυσικά όλοι) πως είναι η μόδα.
  Δεν έχει σημασία, αν σου ταιριάζει κάτι ή αν όχι αν νιώθεις άνετα με κάποιο κομμάτι ή όχι, αρκεί που το φοράνε όλοι. Κάτι πραγματικά εκνευριστικό (για μένα τουλάχιστον) είναι ότι πλέον δεν μπορείς να διακρίνεις τα άτομα, όλοι φαίνονται ίδια και αυτό γιατί όλοι είναι πανομοιότυποι. Ίδια μαλλιά, ίδια ρούχα, ίδιες κινήσεις, ίδιο ντύσιμο. Χάνουν την προσωπικότητα τους και γίνονται ένας από τους πολλούς.
  Για παράδειγμα, τώρα στη μόδα είναι τα piercing, τα ακριβά φούτερ / μπλουζάκια (τύπου Volcom, DG, Wesc), φαρδιά παντελόνια, καπέλα, πολύχρωμα γυαλιά… σας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά;; Και φυσικά σας θυμίζουν, τα βλέπετε καθημερινά στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στην βόλτα σας. Τα φοράτε κιόλας!
  Και εδώ μπαίνει το ερώτημα: η μόδα για τους νέους είναι απλή επιλογή ή Στάση Ζωής; Έχω αρχίσει να πιστεύω πως το μόνο που απασχολεί μερικά άτομα είναι το πώς θα προβάλλουν την εικόνα τους. Δήθεν «μάγκες» που έχουν στυλ νομίζουν πως όλα περιστρέφονται γύρω αυτό, το πώς θα δείχνουν.
  Άλλα το χειρότερο είναι ότι όλη αυτή η νοοτροπία γίνεται στάση ζωής. Μαθαίνουν να ζούνε την καθημερινότητά τους με μόνη τους ασχολία το τι θα φορέσουν, το πώς θα μιλήσουν, το πώς θα είναι αρεστοί.
  Χάνουν την ουσία των πραγμάτων και δεν τα ζουν όλα. Μπορεί η μόδα να αποτελεί σημαντικό χαρακτηριστικό της εποχής μας, αλλά το θέμα είναι να ξέρεις να τη χειρίζεσαι. 
  Για μένα, «μαγκιά» είναι να μπορείς να προσαρμόσεις τη μόδα στο στυλ σου και όχι το στυλ σου στη μόδα.
Κατερίνα Μουστάκα, 04/04/2010

β) Ο ρόλος της μόδας στην ψυχολογική διαμόρφωση του ατόμου (individual)

 

(Απόσπασμα από το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Le Monde». Το άρθρο προέκυψε και οφείλεται στην ιστορική αναφορά του Ανατόλ Φρανς σχετικά με τη μόδα και είναι αποτέλεσμα μικροσκοπικής μελέτης ενός και μόνο τεύχους της «VOGUE», 1984. Η «Βιβλιοθήκη-Καταφύγιο θηραμάτων» το καταχωρεί με την πρέπουσα τιμή.)

  Αυτό βέβαια μπορεί να μας φανεί εκκεντρικό, αλλά ο Ανατόλ Φρανς είχε δίκιο, γιατί στην έννοια ΚΟΣΤΟΥΜΙ υπονοείται ένα σύνολο που εμπεριέχει όχι μόνο το ρούχο, το χρώμα του, το STYLE (στιλ) του, αλλά και τα GESTES (χειρονομίες), το ύφος, τις εκφράσεις, τις συμπεριφορές και την ALLURE (σαγήνη) που το συνοδεύουν.
  Το ΚΟΣΤΟΥΜΙ λοιπόν είναι η αισθητική πανοπλία μέσα από την οποία συντηρούνται και εξαπολύονται όλοι οι ηθικοί, κοινωνικοί, ιδεολογικοί κανόνες και προτάσεις.
  Το κοστούμι είναι το τοτεμικό σύμβολο στο οποίο υπάρχει μια υπονοούμενη αναφορά στους θεσμούς, στα ήθη, στα πάθη, στις δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις, στις φαντασιώσεις και ενοράσεις, στις κατακτήσεις και πεποιθήσεις, στα αποφθέγματα, στις ιδιαιτερότητες, στην ηθική φύση, στην οικονομική δομή, στην πολιτική φυσιογνωμία ενός προσώπου, ενός λαού μιας χώρας, του κόσμου όλου, μιας ιστορικής στιγμής.
  Το κοστούμι λοιπόν δεν είναι η γραφή μιας σύνθεσης συναρμολογημένων προϊόντων της τεχνολογίας, αλλά η επιλογή των προϊόντων της τεχνολογίας σκηνοθετημένα έτσι ώστε να αποτελούν μια κραυγή, ένα μήνυμα, ένα σήμα.
  Δεν είναι η ρεαλιστική απεικόνιση μιας κατάστασης, είναι η ποιητική διάσταση μιας συγκεκριμένης REALITE (πραγματικότητας).
  Έτσι το κοστούμι μπήκε στον κόσμο των συμβολισμών που επικρατούν στις θρησκείες, στα είδωλα, στη μαγεία.
  Έτσι το κοστούμι έγινε μέρος της ιεροτελεστίας του θεάματος.
  Το κοστούμι κι εγώ είμαστε κοινά συνδεδεμένοι, είμαστε COMPLICES (συνένοχοι) και θύματα σ' ένα κοινό μπαρκάρισμα μιας εξωτερικά αφηρημένης προπαγάνδας.
  Το κοστούμι μου είναι η αποδεκτή λειτουργία της επιλογής μου μέσα από την οποία πραγματοποιείται η εκλογή μιας ορισμένης μορφής του κόσμου. Διαλέγοντας τον εαυτό μου, διαλέγω τον κόσμο, είπε ο Σαρτρ. Το κοστούμι είναι η επιλογή μου και η επιλογή μου είναι πολιτική πράξη.
  Η μανία του μασκαρέματος -γιατί πρόκειται περί μανίας- και η DECORATION (διακόσμηση) με την έννοια της διάκρισης αλλά και της παρασημοφορίας δούλεψε πάντα σαν παραισθησιογόνο, σαν αυτοπαρασημοφορία, αλλά και σαν μέσο επιβολής. Έτσι, το κοστούμι αποτέλεσε μία από τις μορφές που πήρε η τεχνική της επιβολής.
  Ο κόσμος είναι «ενδυματολογημένος» με τη θεατρική έννοια της φιλοτέχνησης. Το κοστούμι λειτούργησε «ενδυματολογικά» παραστασιακά με την έννοια της θεατρικής παράστασης. Ανταποκρίθηκε στην πόζα του ρόλου που ο άνθρωπος επέλεξε ή αναγκάστηκε να παίξει. Ανταποκρίθηκε στην παράσταση που ο άνθρωπος επιλέγει ή αναγκάζεται να παίξει.
Ντένη Βαχλιώτη, επιμέλεια Χρήστος Παρίδης

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
1. Να συγκρίνετε τα δύο κείμενα και να επισημάνετε τις εννοιολογικές ομοιότητες ή διαφορές τους.
2. Στο 1ο κείμενο το γ’ πρόσωπο (ενικό και πληθυντικό) εναλλάσσεται με το β’ ενικό πρόσωπο. Ενώ σε ορισμένα σημεία η συντάκτρια γράφει και σε α’ ενικό πρόσωπο. Τι πετυχαίνει με την εναλλαγή των ρηματικών προσώπων;
3. «…ίδια και αυτό γιατί όλοι είναι πανομοιότυποι. Ίδια μαλλιά, ίδια ρούχα, ίδιες κινήσεις, ίδιο ντύσιμο.» παράγραφος. Είναι εύστοχη η επανάληψη της λέξης;
Οι παράγραφοι του κειμένου είναι σχετικά σύντομες. Ποιες πρέπει να συνδεθούν μεταξύ τους ώστε να έχουμε πιο ισορροπημένες (ολοκληρωμένες) παραγράφους;
4. «Χάνουν την ουσία των πραγμάτων και δεν τα ζουν όλα.» παράγραφος. Πώς αντιλαμβάνεστε τη φράση; Ποιο είναι το νόημά της; (Απάντηση 40- 60 λέξεις)
5. Το κουστούμι (ρούχο) μεταφέρει μηνύματα. Πώς γίνεται αυτό, σύμφωνα με το 2o κείμενο; (Απαντήστε σύντομα σε 100-120 λέξεις).
6. Να επιλέξετε από το 2o κείμενο 3 φράσεις – λέξεις που να προσδιορίζουν τι είναι το κουστούμι με μεταφορικό (ποιητικό) τρόπο (λειτουργία της γλώσσας).

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ρατσισμός: Αίτια-συνέπειες

ΔΙΑΔΊΚΤΥΟ (ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ - ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ) -ΚΕΙΜΕΝΑ